دارم اميدِ عاطفتى از جنابِ دوست * كردم جنايتى و اميدم به عفوِ اوست [ حافظ ] زانجا كه پرده پوشىِ عفوِ كريمِ تست * بر قلبِ ما ببخش كه نقدى است كم عيار زانجا كه لطفِ شامل و خلق كريمِ تست * جرمِ نكرده عفو كن و ماجرا مپرس يا رب به وقتِ گل ، گنهِ بنده عفو كن * وين ماجرا به سروِ لب جويبار بخش شكرانه را كه چشم تو روىِ بتان نديد * ما را به عفو و لطفِ خداوندگار بخش عفوِ الهى بكند كارِ خويش * مژدهء رحمت بَرسانَد سروش دوشم نويد داد عنايت كه حافظا * بازآ كه من به عفوِ گناهت ضمان شدم بپوش دامنِ عفوى به زَلّتِ منِ مست * كه آب روىِ شريعت بدين قَدَر نرود هست اميدم كه عَلى رغمِ عدو روزِ جزا * فيضِ عفوش ننهد بارِ گنه بر دوشم حافظ اندر حضرتت لافِ غلامى مىزند * بر اميدِ عفوِ جان بخشِ جهان بخشاىِ تو منم كه بىتو نَفَس مىزنم ز هى خجلت * مگر تو عفو كنى ورنه نيست عذرِ گناه عدّت ؛ ما يحتاج ( زندگى ) ، لوازم معاش - ساز و برگ ( جنگ ) در بيت : عفوت ز گناه عذر خواهى * جودت ز سؤال ، شرمسارى در دو مصراع بيت ، لفّ و نشر مشوّش است يعنى جود تو ، كيسهء هر نيازمند ، و